Pentaman

คุณผู้หญิงครับ...คุณรู้มั้ย ว่าเวลาผู้ชายคนหนึ่ง....

ต้องการจะบอกว่า คุณคือคนที่"ใช่"...และเขารู้สึกยังไงกับคุณ...

 

มันยากชิบหายเลย....

 

โดยเฉพาะเวลาที่คุณอยู่ห่างไปแค่สองเซนติเมตรจากคนที่กำลังจะบอกคุณ...

 

"นี่.....เทอรู้มั้ย...ว่าเทอน่ะ...เอ้อ....เรา...เอ้อ......อ่า..."

คำพูดพรั่งพรูติดอยู่ระหว่างลูกกระเดือกกับคอหอยตั้งล้านคำ

แต่ในที่สุดมันก็กลับกลายเป็น

"......ใบไม้ติดเสื้อน่ะ..." (- -")

 

ศูนย์จุดห้าวินาทีต่อมา ผู้ชายคนนั้นจะรู้สึกอยากเอาหัวโขกกบาลตัวเอง....

...เพื่อตอบคำถามสำหรับตัวเขาเองว่า...

"ไอ้แค่ตัวอักษรสองตัวกะสระหนึ่งตัวทำไมมันพูดยากงี้วะ!!"

 

นั่นแหละครับ...ผมแค่อยากให้พวกคุณรู้ไว้....

อย่านึกรำคาญพวกผู้ชายที่ไม่ค่อยฉลาด....(อย่างผม - -")

....เวลาเค้าเกิดอาการอย่างนั้นละกัลล์นะครับ....

 

ป.ล.1 บล็อกครั้งนี้ อัพขี้นมาด้วยความรู้สึกส่วนตัว..เพื่อจุดประสงค์ส่วนบุคคล...

         ..หาได้มีสาระและความหมายโดยสิ้นเชิง....

         ...สำหรับผู้อ่านทั่วไป...เอ้อ...ยกเว้นเมิงจะเคยรู้สึกงี้นะ....

 

ป.ล. 2 เราได้คำตอบของบล็อกที่แล้ว...ที่เราถามตัวเองว่า...

          ...เราต้องการใครซักคนแค่เพียงเพราะว่าเราเหงาหรือเปล่า?...

          เออ...กูเหงา...เรายอมรับเงียบๆกะตัวเอง...

          แล้วถ้าเราต้องการเค้าเพราะว่าเราเหงา...มันเห็นแก่ตัวเกินไปรึเปล่า?

          เราจะยิ่งเหงามากขึ้นรึเปล่า?

 

          เพื่อนผู้ประเสริฐคนหนึ่ง ถามคำถามที่กระทบไปถึง tricuspid valve

          "แล้วตอนนี้...มึงอยู่คนเดียวมีความสุขนักหรอ"

          "ไม่" คำเดียวสั้นๆ แต่เศร้า

          "แล้วมึงจะ(เสือก)กลัวที่จะก้าวออกไป จากอะไรๆตอนนี้ทำไม...

          ...ถ้ามึงเหงาแล้วไม่ยอมรับว่าต้องการใคร...มึงก้อเหงาต่อไปๆละกัลล์"

 

          จุกครับ...จุก...

          แต่มันก้อทำให้เราได้คำตอบให้กับตัวเอง

          "ห่าเอ๊ยยย(ด่าตัวเอง) กุลังเลไปทำไมกับคนๆนึงที่กุอยู่ใกล้แล้วมีความสุข"

          ในที่สุดมันก้อไม่มีเหตุผลอะไรให้กังวลอีก

          ขอบคุนว่ะเพื่อน

 

ป.ล. 3 บล็อกนี้โคตรน้ำเน่า ขอโทษด้วย

 

ป.ล. 4 สำหรับผู้มาอ่านและเม้น

          ไม่ต้องมาถามกุนะ ว่ากุพาดพิงถึงใคร

 

ป.ล.5 กุรู้ว่าเมิงต้องถาม กุไม่บอกหรอก

 

ป.ล. 6 แค่กดโพสบล็อกนี้ยังยากเลย

 

ป.ล.7ทำไม ป.ล. มันเยอะนักวะ - * -

เคยนั่งมองสายฝนกันบ้างรึเปล่า....

 

.....เวลาที่ลมพัดแรง ฝนกระหน่ำสาดลงมา.....

.....จนกระทั่งเวลาที่ฝนพร่างพรำ ปรอยสายเบาๆ ให้รู้สึกชุ่มชื่นเมื่อเดินผ่าน......

 

ฝนให้ความรู้สึกอะไรกับผมได้หลายอย่างดีนะ......

...บางครั้งที่พายุพาฝนโหมซัดสาดลงมาเป็นม่านสีขาว....ผมมองดูแล้ว....มันแฝงความสิ้นหวัง....

......รู้สึกโหดร้ายต่อโชคชะตา....

...แต่บางที ฝนก็ปรอยลงมาเบาๆ ท่ามกลางแดดอ่อนๆ...ชวนให้เดินตากฝน....

......ให้มันชะล้างความท้อใจ ความเหงา ให้หายไปกับละอองฝนจางๆนั้น.........

 

แต่ก็นั่นแหละ.....

ทุกครั้งที่ฝนตก สิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุด....

คงจะเป็นการนั่งมองเม็ดฝนเล็กๆ ตกลงสู่พื้น....

ได้กลิ่นฝนจางๆ....

นั่งฝันถึงวันเก่าๆ....

.....ขณะที่รอคอยฤดูหนาวที่จะตามมา....

เราแปลกใจบ่อยๆ ที่ในบางครั้ง เราได้พบกับคนที่ไม่น่าจะมีทางเดินชีวิตมาบรรจบกันเลย...แม้แต่น้อย

 

ราวกับว่าสายลมพัดพาใครคนนั้นเข้ามา.....

....และเช่นกัน.....

....สายลมก็พัดใครคนนั้นไปอย่างรวดเร็วและแผ่วเบา.....

เหลือเพียงรอยเท้าจางๆในความทรงจำ

 

แต่มันก็เกิดขึ้นได้.....

....และหลายครั้ง มันสร้างความประทับใจที่จะไม่มีวันลืมให้กับเรา.....

....เช่นเดียวกับที่สร้างความใจหาย เปล่าเปลี่ยว ให้ในวินาทีที่ใครคนนั้นจากไป....

 

..มีคนๆนึง...พูดถึงเหตุการณ์อย่างนี้ไว้ว่า...

พรหมลิขิตพาให้เรามาพบกัน แต่ไม่ได้ลิขิตให้มาบรรจบกัน

 

จนถึงตอนนี้....เราก็ได้แต่ยิ้มเศร้าๆให้กับรอยเท้าจางๆคู่นั้น....ในความทรงจำของเรา...

เคยเป็นบ้างรึเปล่า.....

บางเวลา เรารู้สึกเหมือนไม่มีใคร

...คนเป็นร้อย อยู่รอบตัว...

...เพื่อน อยู่รอบตัว...

...ไม่มีใคร อยู่รอบตัว...

 

ร้ายยิ่งกว่าความเหงา....เพราะคำถามที่ว่า...

...ใครนะ จะเข้าใจเรา...

มันแย่ยิ่งกว่าอกหัก

แม้แต่ในฝัน ยังไม่มีใครให้พบเลย

 

ขณะที่เดินอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย.....แต่กลับรู้สึกว่า....

เราไม่ใช่พลเมืองของดาวดวงนี้

 

ทนหน่อยนะ หมู่นี้บรรยากาศเหงาๆ

....เรารู้สึกเหมือนสูญเสีย..คนที่เคยคิดว่าเข้าใจเราไป.....

I think Mith Albom is quite right when he stated this in his book "The five people you meet in heaven".

 

The little prince had estabished ties with his flower so he loves his flower.

He watered her, kept her in a shelter during a cold night, killed some catapillars.

At the same time, she perfumed his world, stayed with him during the sunset.

Those are reasons why he loves his flower, the only flower for him.

 

That's how love run in to me.

People have memmories about someone....

...and those memmories distinguish one form other people walk by....

...In those eyes, you dream of how you first met her, how you walk along with her,...

......how you laugh with her, cry with her.........

.......Ofcourse, you have shared a part of your life with her........

 

That's why....

....When you see her, your heart beat quickly, you start shivering in a summer sunshine....

 

For me, love take times. It won't just appeare form no where.